خطبه
نهی از عیب جویی
خطبه شماره 140
1
خطبه 140: نهي از عيب جويي
None
2
و من كلام له (عليه السلام) في النهي عن غيبة الناس
(در نهى از عیب جوئى مردم ایراد کرد)
3
وَ إِنَّمَا يَنْبَغِي لِأَهْلِ الْعِصْمَةِ وَ الْمَصْنُوعِ إِلَيْهِمْ فِي السَّلَامَةِ أَنْ يَرْحَمُوا أَهْلَ الذُّنُوبِ وَ الْمَعْصِيَةِ
پرهیز دادن از غیبت و بدگویى
4
وَ يَكُونَ الشُّكْرُ هُوَ الْغَالِبَ عَلَيْهِمْ وَ الْحَاجِزَ لَهُمْ عَنْهُمْ
به کسانى که گناه ندارند، و از سلامت دین برخوردارند، رواست که به گناهکاران ترحّم کنند،
5
فَكَيْفَ بِالْعَائِبِ الَّذِي عَابَ أَخَاهُ وَ عَيَّرَهُ بِبَلْوَاهُ
و شکر این نعمت گزارند، که شکرگزارى آنان را از عیب جویى دیگران باز دارد،
6
أَ مَا ذَكَرَ مَوْضِعَ سَتْرِ اللَّهِ عَلَيْهِ مِنْ ذُنُوبِهِ مِمَّا هُوَ أَعْظَمُ مِنَ الذَّنْبِ الَّذِي عَابَهُ بِهِ
چرا و چگونه آن عیب جو، عیب برادر خویش گوید و او را به بلایى که گرفتار است سرزنش مى کند
7
وَ كَيْفَ يَذُمُّهُ بِذَنْبٍ قَدْ رَكِبَ مِثْلَهُ
آیا به خاطر ندارد که خدا چگونه او را بخشید و گناهان او را پرده پوشى فرمود
8
فَإِنْ لَمْ يَكُنْ رَكِبَ ذَلِكَ الذَّنْبَ بِعَيْنِهِ فَقَدْ عَصَى اللَّهَ فِيمَا سِوَاهُ مِمَّا هُوَ أَعْظَمُ مِنْهُ
چگونه دیگرى را بر گناهى سرزنش مى کند که همانند آن را مرتکب شده یا گناه دیگرى انجام داده که از آن بزرگ تر است
9
وَ ايْمُ اللَّهِ لَئِنْ لَمْ يَكُنْ عَصَاهُ فِي الْكَبِيرِ وَ عَصَاهُ فِي الصَّغِيرِ لَجَرَاءَتُهُ عَلَى عَيْبِ النَّاسِ أَكْبَرُ
به خدا سوگند گر چه خدا را در گناهان بزرگ عصیان نکرده و تنها گناه کوچک مرتکب شده باشد، اما جرأت او بر عیب جویى از مردم، خود گناه بزرگ ترى است.
10
يَا عَبْدَ اللَّهِ لَا تَعْجَلْ فِي عَيْبِ أَحَدٍ بِذَنْبِهِ فَلَعَلَّهُ مَغْفُورٌ لَهُ
اى بنده خدا، در گفتن عیب کسى شتاب مکن، شاید خدایش بخشیده باشد،
11
وَ لَا تَأْمَنْ عَلَى نَفْسِكَ صَغِيرَ مَعْصِيَةٍ فَلَعَلَّكَ مُعَذَّبٌ عَلَيْهِ
و بر گناهان کوچک خود ایمن مباش، شاید براى آنها کیفر داده شوى
12
فَلْيَكْفُفْ مَنْ عَلِمَ مِنْكُمْ عَيْبَ غَيْرِهِ لِمَا يَعْلَمُ مِنْ عَيْبِ نَفْسِهِ
پس هر کدام از شما که به عیب کسى آگاه است، به خاطر آنچه که از عیب خود مى داند باید از عیب جویى دیگران خود دارى کند،
13
وَ لْيَكُنِ الشُّكْرُ شَاغِلًا لَهُ عَلَى مُعَافَاتِهِ مِمَّا ابْتُلِيَ بِهِ غَيْرُهُ
و شکر گزارى از عیوبى که پاک است او را مشغول دارد از اینکه دیگران را بیازارد.