خطبه
نهی از غیبت
خطبه شماره 141
1
خطبه 141: نهي از غيبت
2
و من كلام له (عليه السلام) في النهي عن سماع الغيبة و في الفرق بين الحق و الباطل
از سخنان آن حضرت است همچنین درباره نهى از غیبت
3
أَيُّهَا النَّاسُ مَنْ عَرَفَ مِنْ أَخِيهِ وَثِيقَةَ دِينٍ وَ سَدَادَ طَرِيقٍ فَلَا
اى مردم آن کس که از برادرش، اطمینان و استقامت در دین و درستى راه و رسم را سراغ دارد، باید به گفته مردم در باره او گوش ندهد.
4
يَسْمَعَنَّ فِيهِ أَقَاوِيلَ الرِّجَالِ
آگاه باشید گاهى تیر انداز، تیر افکند
5
أَمَا إِنَّهُ قَدْ يَرْمِي الرَّامِي
و تیرها به خطا مى رود،
6
وَ تُخْطِئُ السِّهَامُ وَ يُحِيلُ الْكَلَامُ
سخن نیز چنین است، در باره کسى چیزى مى گویند که واقعیّت ندارد
7
وَ بَاطِلُ ذَلِكَ يَبُورُ
و گفتار باطل تباه شدنى است،
8
وَ اللَّهُ سَمِيعٌ وَ شَهِيدٌ
و خدا شنوا و گواه است.
9
أَمَا إِنَّهُ لَيْسَ بَيْنَ الْحَقِّ وَ الْبَاطِلِ إِلَّا أَرْبَعُ أَصَابِعَ
بدانید که میان حق و باطل جز چهار انگشت فاصله نیست.
10
فسئل (عليه السلام) عن معنى قوله هذا فجمع أصابعه و وضعها بين أذنه و عينه ثم قال
(پرسیدند، معناى آن چیست امام علیه السّلام انگشتان خود را میان چشم و گوش گذاشت و فرمود)
11
الْبَاطِلُ أَنْ تَقُولَ سَمِعْتُ وَ الْحَقُّ أَنْ تَقُولَ رَأَيْتُ
باطل آن است که بگویى «شنیدم» و حق آن است که بگویى «دیدم».