خطبه
مبعث سولان و فضائل اهل بیت ع
خطبه شماره 144
1
خطبه 144: مبعث سولان و فضائل اهل بيت ع
2
و من خطبة له (عليه السلام)
از خطبه های امیرالمومنین ع
3
مبعث الرسل
بعثت انبیاء
4
بَعَثَ اللَّهُ رُسُلَهُ بِمَا خَصَّهُمْ بِهِ مِنْ وَحْيِهِ
خداوند پیامبران را بر انگیخت و وحى را به آنان اختصاص داد،
5
وَ جَعَلَهُمْ حُجَّةً لَهُ عَلَى خَلْقِهِ
و پیامبران را حجّت خود بر بندگان قرار داد،
6
لِئَلَّا تَجِبَ الْحُجَّةُ لَهُمْ بِتَرْكِ الْإِعْذَارِ إِلَيْهِمْ
تا استدلالى یا جاى عذرى براى کسى باقى نماند،
7
فَدَعَاهُمْ بِلِسَانِ الصِّدْقِ إِلَى سَبِيلِ الْحَقِّ
پس پیامبران انسان ها را، با زبان راستگویى به راه حق فراخواندند.
8
أَلَا إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى قَدْ كَشَفَ الْخَلْقَ كَشْفَةً
آگاه باشید که خداوند از درون بندگان پرده بر مى گیرد،
9
لَا أَنَّهُ جَهِلَ مَا أَخْفَوْهُ مِنْ مَصُونِ أَسْرَارِهِمْ
نه آن که بر اسرار پوشیده آنان آگاه نیست،
10
وَ مَكْنُونِ ضَمَائِرِهِمْ
و بر آنچه در سینه ها نهفته دارند بى خبر است،
11
وَ لَكِنْ لِيَبْلُوَهُمْ أَيُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا
بلکه خواست آنان را آزمایش کند، تا کدام یک، اعمال نیکو انجام مى دهد،
12
فَيَكُونَ الثَّوَابُ جَزَاءً
و پاداش برابر نیکوکارى
13
وَ الْعِقَابُ بَوَاءً
و کیفر مکافات در خور بدى ها باشد.
14
فضل أهل البيت
ویژگى هاى اهل بیت ع
15
أَيْنَ الَّذِينَ زَعَمُوا أَنَّهُمُ الرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ دُونَنَا
کجا هستند کسانى که پنداشتند دانایان علم قرآن آنان مى باشند نه ما
16
كَذِباً وَ بَغْياً عَلَيْنَا
که این ادّعا را بر أساس دروغ و ستمکارى بر ضدّ ما روا داشتند،
17
أَنْ رَفَعَنَا اللَّهُ وَ وَضَعَهُمْ
خدا ما اهل بیت پیامبر علیهم السّلام را بالا آورد و آنان را پست و خوار کرد،
18
وَ أَعْطَانَا وَ حَرَمَهُمْ
به ما عطا فرمود و آنها را محروم ساخت،
19
وَ أَدْخَلَنَا وَ أَخْرَجَهُمْ
ما را در حریم نعمت هاى خویش داخل و آنان را خارج کرد،
20
بِنَا يُسْتَعْطَى الْهُدَى
که راه هدایت را با راهنمایى ما مى پویند،
21
وَ يُسْتَجْلَى الْعَمَى
و روشنى دل هاى کور را از ما مى جویند.
22
إِنَّ الْأَئِمَّةَ مِنْ قُرَيْشٍ غُرِسُوا فِي هَذَا الْبَطْنِ مِنْ هَاشِمٍ
همانا امامان (دوازده گانه) همه از قریش بوده که درخت آن را در خاندان بنى هاشم کاشته اند،
23
لَا تَصْلُحُ عَلَى سِوَاهُمْ
مقام ولایت و امامت در خور دیگران نیست،
24
وَ لَا تَصْلُحُ الْوُلَاةُ مِنْ غَيْرِهِمْ
و دیگر مدعیّان زمامدارى، شایستگى آن را ندارند.
25
أهل الضلال
اهل گمراهی
26
«منها»: آثَرُوا عَاجِلًا وَ أَخَّرُوا آجِلًا
گمراهان، دنیاى زودگذر را برگزیدند، و آخرت جاویدان را رها کردند.
27
وَ تَرَكُوا صَافِياً
چشمه زلال را گذاشتند
28
وَ شَرِبُوا آجِناً
و از آب تیره و ناگوار نوشیدند،
29
كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى فَاسِقِهِمْ وَ قَدْ صَحِبَ الْمُنْكَرَ فَأَلِفَهُ
گویا فاسق آنها را مى نگرم که با منکر و زشتى ها یار است (عبد الملک مروان) و با آن انس گرفته
30
وَ بَسِئَ بِهِ وَ وَافَقَهُ
و همنشین مى گردد
31
حَتَّى شَابَتْ عَلَيْهِ مَفَارِقُهُ
تا آن که موى سرش در گناهان سفید گشته
32
وَ صُبِغَتْ بِهِ خَلَائِقُهُ
و خلق و خوى او رنگ گناه و منکر گیرد،
33
ثُمَّ أَقْبَلَ مُزْبِداً كَالتَّيَّارِ لَا يُبَالِي مَا غَرَّقَ
در چنین حالى، کف بر لب به مردم یورش آورد، چونان موج خروشانى که از غرق کردن هر چیزى بى پروا باشد،
34
أَوْ كَوَقْعِ النَّارِ فِي الْهَشِيمِ
یا شعله اى که تر و خشک را بسوزاند
35
لَا يَحْفِلُ مَا حَرَّقَ
و همه چیز را خاکستر گرداند.
36
أَيْنَ الْعُقُولُ الْمُسْتَصْبِحَةُ بِمَصَابِيحِ الْهُدَى
کجایند عقل هاى روشنى خواه از چراغ هدایت
37
وَ الْأَبْصَارُ اللَّامِحَةُ إِلَى مَنَارِ التَّقْوَى
و کجایند چشم هاى دوخته شده بر نشانه هاى پرهیزکارى
38
أَيْنَ الْقُلُوبُ الَّتِي وُهِبَتْ لِلَّهِ
کجایند دل هاى به خدا پیش کش شده
39
وَ عُوقِدَتْ عَلَى طَاعَةِ اللَّهِ
و در اطاعت خدا پیمان بسته
40
ازْدَحَمُوا عَلَى الْحُطَامِ
افسوس که دنیاپرستان بر متاع پست دنیا هجوم آوردند،
41
وَ تَشَاحُّوا عَلَى الْحَرَامِ
و براى به دست آوردن حرام یورش آورده یکدیگر را پس زدند،
42
وَ رُفِعَ لَهُمْ عَلَمُ الْجَنَّةِ وَ النَّارِ
نشانه بهشت و جهنّم براى آنان بر افراشته،
43
فَصَرَفُوا عَنِ الْجَنَّةِ وُجُوهَهُمْ
اما از بهشت روى گردان
44
وَ أَقْبَلُوا إِلَى النَّارِ بِأَعْمَالِهِمْ
و با کردار زشت خود به طرف آتش روى آوردند،
45
وَ دَعَاهُمْ رَبُّهُمْ فَنَفَرُوا وَ وَلَّوْا
پروردگارشان آنان را فراخواند امّا پشت کرده، فرار کردند،
46
وَ دَعَاهُمُ الشَّيْطَانُ فَاسْتَجَابُوا وَ أَقْبَلُوا
و شیطان آنان را دعوت کرد، پذیرفته به سوى او شتابان حرکت کردند.