خطبه
در مورد بعثت
خطبه شماره 147
1
خطبه 147: در مورد بعثت
None
2
و من خطبة له (عليه السلام)
از خطبه های امیرالمومنین ع
3
الغاية من البعثة
فلسفه بعثت پیامبر اسلام ص
4
فَبَعَثَ اللَّهُ مُحَمَّداً (صلى الله عليه وآله) بِالْحَقِّ لِيُخْرِجَ عِبَادَهُ مِنْ عِبَادَةِ الْأَوْثَانِ إِلَى عِبَادَتِهِ
خداوند حضرت محمّد صلّى اللّه علیه و آله و سلّم را به حق برانگیخت تا بندگان خود را از پرستش دروغین بت ها رهایى بخشیده به پرستش خود راهنمایى کند،
5
وَ مِنْ طَاعَةِ الشَّيْطَانِ إِلَى طَاعَتِهِ
و آنان را از پیروى شیطان نجات داده به اطاعت خود کشاند،
6
بِقُرْآنٍ قَدْ بَيَّنَهُ وَ أَحْكَمَهُ
با قرآنى که معنى آن را آشکار کرد و اساسش را استوار فرمود،
7
لِيَعْلَمَ الْعِبَادُ رَبَّهُمْ إِذْ جَهِلُوهُ
تا بندگان عظمت و بزرگى خدا را بدانند که نمى دانستند،
8
وَ لِيُقِرُّوا بِهِ بَعْدَ إِذْ جَحَدُوهُ
و به پروردگار، اعتراف کنند پس از انکارهاى طولانى اعتراف کردند،
9
وَ لِيُثْبِتُوهُ بَعْدَ إِذْ أَنْكَرُوهُ
و او را پس از آن که نسبت به خدا آشنایى نداشتند به درستى بشناسند.
10
فَتَجَلَّى لَهُمْ سُبْحَانَهُ فِي كِتَابِهِ مِنْ غَيْرِ أَنْ يَكُونُوا رَأَوْهُ بِمَا أَرَاهُمْ مِنْ قُدْرَتِهِ
پس خداى سبحان در کتاب خود بى آن که او را بنگرند خود را به بندگان شناساند، و قدرت خود را به همه نمایاند،
11
وَ خَوَّفَهُمْ مِنْ سَطْوَتِهِ
و از قهر خود ترساند،
12
وَ كَيْفَ مَحَقَ مَنْ مَحَقَ بِالْمَثُلَاتِ
و اینکه چگونه با کیفرها ملّتى را که باید نابود کند از میان برداشت
13
وَ احْتَصَدَ مَنِ احْتَصَدَ بِالنَّقِمَاتِ
و آنان را چگونه با داس انتقام درو کرد.
14
الزمان المقبل
خبر از آینده
15
وَ إِنَّهُ سَيَأْتِي عَلَيْكُمْ مِنْ بَعْدِي زَمَانٌ لَيْسَ فِيهِ شَيْءٌ أَخْفَى مِنَ الْحَقِّ وَ لَا أَظْهَرَ مِنَ الْبَاطِلِ
همانا پس از من در روزگارى بر شما فراخواهد رسید که چیزى پنهان تر از حق، و آشکارتر از باطل،
16
وَ لَا أَكْثَرَ مِنَ الْكَذِبِ عَلَى اللَّهِ وَ رَسُولِهِ
و فراوان تر از دروغ به خدا و پیامبرش نباشد.
17
وَ لَيْسَ عِنْدَ أَهْلِ ذَلِكَ الزَّمَانِ سِلْعَةٌ أَبْوَرَ مِنَ الْكِتَابِ إِذَا تُلِيَ حَقَّ تِلَاوَتِهِ
و نزد مردم آن زمان کالایى زیانمندتر از قرآن نیست اگر آن را درست بخوانند و تفسیر کنند،
18
وَ لَا أَنْفَقَ مِنْهُ إِذَا حُرِّفَ عَنْ مَوَاضِعِهِ
و متاعى پرسودتر از قرآن یافت نمى شود آنگاه که آن را تحریف کنند و معانى دلخواه خود را رواج دهند.
19
وَ لَا فِي الْبِلَادِ شَيْءٌ أَنْكَرَ مِنَ الْمَعْرُوفِ وَ لَا أَعْرَفَ مِنَ الْمُنْكَرِ
در شهرها چیزى ناشناخته تر از معروف، و شناخته تر از منکر نیست،
20
فَقَدْ نَبَذَ الْكِتَابَ حَمَلَتُهُ
حاملان قرآن، آن را واگذاشته
21
وَ تَنَاسَاهُ حَفَظَتُهُ
و حافظان قرآن، آن را فراموش مى کنند،
22
فَالْكِتَابُ يَوْمَئِذٍ وَ أَهْلُهُ طَرِيدَانِ مَنْفِيَّانِ
پس در آن روز قرآن و پیروانش از میان مردم رانده و مهجور مى گردند،
23
وَ صَاحِبَانِ مُصْطَحِبَانِ فِي طَرِيقٍ وَاحِدٍ
و هر دو غریبانه در یک راه ناشناخته سرگردانند،
24
لَا يُؤْوِيهِمَا مُؤْوٍ
و پناهگاهى میان مردم ندارند.
25
فَالْكِتَابُ وَ أَهْلُهُ فِي ذَلِكَ الزَّمَانِ فِي النَّاسِ وَ لَيْسَا فِيهِمْ
پس قرآن و پیروانش در میان مردمند اما گویا حضور ندارند،
26
وَ مَعَهُمْ وَ لَيْسَا مَعَهُمْ
با مردمند ولى از آنها بریده اند،
27
لِأَنَّ الضَّلَالَةَ لَا تُوَافِقُ الْهُدَى وَ إِنِ اجْتَمَعَا
زیرا گمراهى و هدایت هرگز هماهنگ نشوند گر چه کنار یکدیگر قرار گیرند.
28
فَاجْتَمَعَ الْقَوْمُ عَلَى الْفُرْقَةِ
مردم در آن روز، در جدایى و تفرقه هم داستان،
29
وَ افْتَرَقُوا عَلَى الْجَمَاعَةِ
و در اتّحاد و یگانگى پراکنده اند،
30
كَأَنَّهُمْ أَئِمَّةُ الْكِتَابِ وَ لَيْسَ الْكِتَابُ إِمَامَهُمْ
گویى آنان پیشواى قرآن بوده و قرآن پیشواى آنان نیست،
31
فَلَمْ يَبْقَ عِنْدَهُمْ مِنْهُ إِلَّا اسْمُهُ
پس از قرآن جز نامى و نزدشان باقى نماند،
32
وَ لَا يَعْرِفُونَ إِلَّا خَطَّهُ وَ زَبْرَهُ
و آنان جز خطى را از قرآن نشناسند،
33
وَ مِنْ قَبْلُ مَا مَثَّلُوا بِالصَّالِحِينَ كُلَّ مُثْلَةٍ
و در گذشته نیکوکاران را کیفر داده،
34
وَ سَمَّوْا صِدْقَهُمْ عَلَى اللَّهِ فِرْيَةً
و سخن راست آنان را بر خدا دروغ پنداشتند،
35
وَ جَعَلُوا فِي الْحَسَنَةِ عُقُوبَةَ السَّيِّئَةِ
و کار نیکشان را پاداش بد دادند.
36
وَ إِنَّمَا هَلَكَ مَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ بِطُولِ آمَالِهِمْ وَ تَغَيُّبِ آجَالِهِمْ
و همانا آنان که پیش از شما زندگى مى کردند، به خاطر آرزوهاى دراز، و پنهان بودن زمان اجل ها، نابود گردیدند،
37
حَتَّى نَزَلَ بِهِمُ الْمَوْعُودُ الَّذِي تُرَدُّ عَنْهُ الْمَعْذِرَةُ
تا ناگهان مرگ وعده داده شده بر سرشان فرود آمد، مرگى که عذرها را نپذیرد،
38
وَ تُرْفَعُ عَنْهُ التَّوْبَةُ
و درهاى باز توبه را ببندد،
39
وَ تَحُلُّ مَعَهُ الْقَارِعَةُ وَ النِّقْمَةُ
و حوادث سخت و مجازات هاى پس از مردن را به همراه آورد.
40
عظة الناس
پندهاى حکیمانه
41
أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّهُ مَنِ اسْتَنْصَحَ اللَّهَ وُفِّقَ
اى مردم هر کس از خدا خیر خواهى طلبد، توفیق یابد،
42
وَ مَنِ اتَّخَذَ قَوْلَهُ دَلِيلًا هُدِيَ لِلَّتِي هِيَ أَقُومُ
و آن کس که سخنان خدا را راهنماى خود قرار دهد به راست ترین راه، هدایت خواهد شد،
43
فَإِنَّ جَارَ اللَّهِ آمِنٌ
پس همانا همسایه خدا در أمان،
44
وَ عَدُوَّهُ خَائِفٌ
و دشمن خدا ترسان است،
45
وَ إِنَّهُ لَا يَنْبَغِي لِمَنْ عَرَفَ عَظَمَةَ اللَّهِ أَنْ يَتَعَظَّمَ
آن کس که عظمت خدا را مى شناسد سزاوار نیست خود را بزرگ جلوه دهد،
46
فَإِنَّ رِفْعَةَ الَّذِينَ يَعْلَمُونَ مَا عَظَمَتُهُ أَنْ يَتَوَاضَعُوا لَهُ
پس بلندى ارزش کسانى که بزرگى پروردگار را مى دانند در این است که برابر او فروتنى کنند،
47
وَ سَلَامَةَ الَّذِينَ يَعْلَمُونَ مَا قُدْرَتُهُ أَنْ يَسْتَسْلِمُوا لَهُ
و سلامت آنان که مى دانند قدرت خدا چه اندازه مى باشد در این است که برابر فرمانش تسلیم باشند.
48
فَلَا تَنْفِرُوا مِنَ الْحَقِّ نِفَارَ الصَّحِيحِ مِنَ الْأَجْرَبِ
پس، از حقّ نگریزید چونان گریز انسان تندرست از فرد «گر» گرفته،
49
وَ الْبَارِئِ مِنْ ذِي السَّقَمِ
یا انسان سالم از بیمار،
50
وَ اعْلَمُوا أَنَّكُمْ لَنْ تَعْرِفُوا الرُّشْدَ حَتَّى تَعْرِفُوا الَّذِي تَرَكَهُ
و بدانید که هیچ گاه حق را نخواهید شناخت جز آن که ترک کننده آن را بشناسید
51
وَ لَنْ تَأْخُذُوا بِمِيثَاقِ الْكِتَابِ حَتَّى تَعْرِفُوا الَّذِي نَقَضَهُ
هرگز به پیمان قرآن وفادار نخواهید بود مگر آن که پیمان شکنان را بشناسید،
52
وَ لَنْ تَمَسَّكُوا بِهِ حَتَّى تَعْرِفُوا الَّذِي نَبَذَهُ
و هرگز به قرآن چنگ نمى زنید مگر آن که رها کننده آن را شناسایى کنید.
53
فَالْتَمِسُوا ذَلِكَ مِنْ عِنْدِ أَهْلِهِ
پس رستگارى را از اهل آن جستجو کنید،
54
فَإِنَّهُمْ عَيْشُ الْعِلْمِ وَ مَوْتُ الْجَهْلِ
که اهل بیت پیامبر صلّى اللّه علیه و آله و سلّم رمز حیات دانش، و راز مرگ جهل و نادانى هستند،
55
هُمُ الَّذِينَ يُخْبِرُكُمْ حُكْمُهُمْ عَنْ عِلْمِهِمْ
آنان که حکمتشان شما را از دانش آنان،
56
وَ صَمْتُهُمْ عَنْ مَنْطِقِهِمْ
و سکوتشان از منطق آنان،
57
وَ ظَاهِرُهُمْ عَنْ بَاطِنِهِمْ
و ظاهرشان از باطنشان، اطلاع مى دهد،
58
لَا يُخَالِفُونَ الدِّينَ وَ لَا يَخْتَلِفُونَ فِيهِ
نه با دین خدا مخالفتى دارند، و نه در آن اختلاف مى کنند،
59
فَهُوَ بَيْنَهُمْ شَاهِدٌ صَادِقٌ
دین در میان آنان گواهى صادق،
60
وَ صَامِتٌ نَاطِقٌ
و ساکتى سخنگوست.