خطبه
رویت پروردگار
خطبه شماره 179
1
خطبه 179: رويت پروردگار
2
و من كلام له (عليه السلام) و قد سأله ذعلب اليماني فقال هل رأيت ربك يا أمير المؤمنين
(این خطبه در مسجد کوفه در سال 36 هجرى پس از جنگ جمل ایراد شد) ذعلب یمانى پرسید «اى امیر مؤمنان آیا پروردگار خود را دیده اى»
3
فقال (عليه السلام) أ فأعبد ما لا أرى فقال و كيف تراه فقال
پاسخ فرمود «آیا چیزى را که نبینم مى پرستم» گفت: «چگونه او را مى بینى» فرمود:
4
لَا تُدْرِكُهُ الْعُيُونُ بِمُشَاهَدَةِ الْعِيَانِ وَ لَكِنْ تُدْرِكُهُ الْقُلُوبُ بِحَقَائِقِ الْإِيمَانِ
دیده ها هرگز او را آشکار نمى بینند، اما دل ها با ایمان درست او را در مى یابند،
5
قَرِيبٌ مِنَ الْأَشْيَاءِ غَيْرَ مُلَابِسٍ بَعِيدٌ مِنْهَا غَيْرَ مُبَايِنٍ
خدا به همه چیز نزدیک است نه آن که به اشیاء چسبیده باشد، از همه چیز دور است نه آن که از آنها بیگانه باشد،
6
مُتَكَلِّمٌ لَا بِرَوِيَّةٍ مُرِيدٌ لَا بِهِمَّةٍ صَانِعٌ لَا بِجَارِحَةٍ
گوینده است نه با اندیشه و فکر، اراده کننده است نه از روى آرزو و خواهش، سازنده است نه با دست و پا،
7
لَطِيفٌ لَا يُوصَفُ بِالْخَفَاءِ كَبِيرٌ لَا يُوصَفُ بِالْجَفَاءِ
لطافت دارد نه آن که پوشیده و مخفى باشد، بزرگ است نه با ستمکارى،
8
بَصِيرٌ لَا يُوصَفُ بِالْحَاسَّةِ
بیناست نه با حواس ظاهرى،
9
رَحِيمٌ لَا يُوصَفُ بِالرِّقَّةِ
مهربان است نه با نازک دلى،
10
تَعْنُو الْوُجُوهُ لِعَظَمَتِهِ وَ تَجِبُ الْقُلُوبُ مِنْ مَخَافَتِهِ
سرها و چهره ها در برابر عظمت او بخاک افتاده، و دل ها از ترس او بى قرارند.