نامه
افشاى چهره نفاق معاویه و مشروعیّت بیعت
نامه شماره 7
1
نامه 7 : افشاى چهره نفاق معاويه و مشروعيّت بيعت
2
و من كتاب منه (عليه السلام) إليه أيضا
(یکى از پاسخهاى امام در اواخر جنگ صفّین در سال 38 هجرى به نامه معاویه است) نامه اى دیگر به معاویه
3
أَمَّا بَعْدُ فَقَدْ أَتَتْنِي مِنْكَ مَوْعِظَةٌ مُوَصَّلَةٌ وَ رِسَالَةٌ مُحَبَّرَةٌ نَمَّقْتَهَا بِضَلَالِكَ وَ أَمْضَيْتَهَا بِسُوءِ رَأْيِكَ
پس از نام خدا و درود نامه پند آمیز تو به دستم رسید که داراى جملات به هم پیوسته، و زینت داده شده بود که با گمراهى خود آن را آراسته، و با بد اندیشى خاص خود آن را امضاء کرده بودى،
4
وَ كِتَابُ امْرِئٍ لَيْسَ لَهُ بَصَرٌ يَهْدِيهِ وَ لَا قَائِدٌ يُرْشِدُهُ قَدْ دَعَاهُ الْهَوَى فَأَجَابَهُ وَ قَادَهُ الضَّلَالُ فَاتَّبَعَهُ فَهَجَرَ لَاغِطاً وَ ضَلَّ خَابِطاً
نامه مردى که نه خود آگاهى لازم دارد تا رهنمودش باشد، و نه رهبرى دارد که هدایتش کند، تنها دعوت هوسهاى خویش را پاسخ گفته، و گمراهى عنان او را گرفته و او اطاعت مى کند، که سخن بى ربط مى گوید و در گمراهى سرگردان است.
5
وَ مِنْهُ لِأَنَّهَا بَيْعَةٌ وَاحِدَةٌ لَا يُثَنَّى فِيهَا النَّظَرُ وَ لَا يُسْتَأْنَفُ فِيهَا الْخِيَارُ الْخَارِجُ مِنْهَا طَاعِنٌ وَ الْمُرَوِّي فِيهَا مُدَاهِنٌ
(از همین نامه است) همانا بیعت براى امام یک بار بیش نیست، و تجدید نظر در آن میسّر نخواهد بود، و کسى اختیار از سر گرفتن آن را ندارد آن کس که از این بیعت عمومى سر باز زند، طعنه زن، و عیب جو خوانده مى شود، و آن کس که نسبت به آن دو دل باشد منافق است.