نامه
افشاى ادّعاى دروغین معاویه
نامه شماره 37
1
نامه 37 : افشاى ادّعاى دروغين معاويه
2
و من كتاب له (عليه السلام) إلى معاوية
(نامه به معاویه در سال 36 هجرى پیش از آغاز نبرد صفّین)
3
فَسُبْحَانَ اللَّهِ مَا أَشَدَّ لُزُومَكَ لِلْأَهْوَاءَ الْمُبْتَدَعَةِ وَ الْحَيْرَةِ الْمُتَّبَعَةِ مَعَ تَضْيِيعِ الْحَقَائِقِ وَ اطِّرَاحِ الْوَثَائِقِ الَّتِي هِيَ لِلَّهِ طِلْبَةٌ وَ عَلَى عِبَادِهِ حُ
خداى را سپاس معاویه چه سخت به هوس هاى بدعت زا، و سرگردانى پایدار، وابسته اى حقیقت ها را تباه کرده، و پیمان ها را شکسته اى، پیمان هایى که خواسته خدا و حجّت خدا بر بندگان او بود.
4
فَأَمَّا إِكْثَارُكَ الْحِجَاجَ عَلَى عُثْمَانَ وَ قَتَلَتِهِ فَإِنَّكَ إِنَّمَا نَصَرْتَ عُثْمَانَ حَيْثُ كَانَ النَّصْرُ لَكَ وَ خَذَلْتَهُ حَيْثُ كَانَ النَّصْرُ لَهُ وَ السَّلَامُ
امّا جواب پرگویى تو نسبت به عثمان و کشندگان او آن است که: تو عثمان را هنگامى یارى دادى که انتظار پیروزى او را داشتى، و آنگاه که یارى تو به سود او بود او را خوار گذاشتى. با درود.