نامه 72 - نهج البلاغه

1

نامه 72 : انسان و مقدّرات الهى

None

2

و من كتاب له (عليه السلام) إلى عبد الله بن العباس

(نامه به عبد اللّه بن عباس)

3

أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّكَ لَسْتَ بِسَابِقٍ أَجَلَكَ وَ لَا مَرْزُوقٍ مَا لَيْسَ لَكَ

پس از یاد خدا و درود، تو از أجل خود پیشى نخواهى گرفت، و آنچه که روزى تو نیست به تو نخواهد رسید،

4

وَ اعْلَمْ بِأَنَّ الدَّهْرَ يَوْمَانِ يَوْمٌ لَكَ وَ يَوْمٌ عَلَيْكَ وَ أَنَّ الدُّنْيَا دَارُ دُوَلٍ فَمَا كَانَ مِنْهَا لَكَ أَتَاكَ عَلَى ضَعْفِكَ وَ مَا كَانَ مِنْهَا عَلَيْكَ لَمْ تَدْفَعْهُ بِقُوَّتِكَ

و بدان که روزگار دو روز است: روزى به سود، و روزى به زیان تو، و همانا دنیا خانه دگرگونى هاست، و آنچه که به سود تو (و از آن تو) است هر چند ناتوان باشى خود را به تو خواهد رساند، و آنچه که به زیان تو است هر چند توانا باشى دفع آن نخواهى کرد.