حکمت 111 - نهج البلاغه

1

حكمت 111: عشق تحمّل ناشدنى امام على عليه السّلام

None

2

وَ قَالَ ع: وَ قَدْ تُوُفِّيَ سَهْلُ بْنُ حُنَيْفٍ الْأَنْصَارِيُّ بِالْكُوفَةِ بَعْدَ مَرْجِعِهِ [مِنْ صِفِّينَ مَعَهُ ] مَعَهُ مِنْ صِفِّينَ وَ كَانَ [مِنْ أَحَبِ ] أَحَبَّ النَّاسِ إِلَيْهِ لَوْ أَحَبَّنِي جَبَلٌ لَتَهَافَتَ

(پس از بازگشت از جنگ صفّین، یکى از یاران دوست داشتنى امام، سهل بن حنیف از دنیا رفت.) فرمود: اگر کوهى مرا دوست بدارد، در هم فرو مى ریزد.

3

قال الرضي [رحمه الله تعالى و] معنى ذلك أن المحنة تغلظ عليه فتسرع المصائب إليه و لا يفعل ذلك إلا بالأتقياء الأبرار و المصطفين الأخيار

(یعنى مصیبت ها، به سرعت به سراغ او آید، که این سرنوشت در انتظار پرهیزکاران و برگزیدگان خداست

عشق تحمّل ناشدنى امام على علیه السّلام