خطبه
دعاى سفر
خطبه شماره 46
1
خطبه 46 : دعاى سفر
2
و من كلام له (عليه السلام) عند عزمه على المسير إلى الشام
(در سال 37 هجرى که امام علیه السّلام به سوى شام سفر آغاز کرد،
3
و هو دعاء دعا به ربه عند وضع رجله في الركاب
این نیایش را در حالى که پا در رکاب نهاد مطرح فرمود)
4
اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ وَعْثَاءِ السَّفَرِ
خدایا از سختى سفر،
5
وَ كَآبَةِ الْمُنْقَلَبِ
و اندوه بازگشتن،
6
وَ سُوءِ الْمَنْظَرِ فِي الْأَهْلِ وَ الْمَالِ وَ الْوَلَدِ
و روبرو شدن با مناظر ناگوار در خانواده و مال و فرزند، به تو پناه مى برم.
7
اللَّهُمَّ أَنْتَ الصَّاحِبُ فِي السَّفَرِ
پروردگارا تو در سفر همراه ما
8
وَ أَنْتَ الْخَلِيفَةُ فِي الْأَهْلِ
و در وطن نسبت به بازماندگان ما سرپرست و نگهبانى باش،
9
وَ لَا يَجْمَعُهُمَا غَيْرُكَ
و جمع میان این دو را هیچ کس جز تو نتواند کرد،
10
لِأَنَّ الْمُسْتَخْلَفَ لَا يَكُونُ مُسْتَصْحَباً
زیرا آن کس که سرپرست بازماندگان است نمى تواند همراه مسافر باشد
11
وَ الْمُسْتَصْحَبُ لَا يَكُونُ مُسْتَخْلَفاً
و آن که همراه و هم سفر است سرپرست بازماندگان انسان نمى تواند باشد.
12
قال السيد الشريف رضي الله عنه و ابتداء هذا الكلام مروي عن رسول الله (صلى الله عليه وآله)
(چند جمله اوّل، از رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله و سلّم است
13
و قد قفاه أمير المؤمنين (عليه السلام) بأبلغ كلام و تممه بأحسن تمام من قوله و لا يجمعهما غيرك إلى آخر الفصل
که على علیه السّلام آن را با عباراتى رساتر به اتمام رساند)