خطبه
وصف اصحاب پیامبر ص
خطبه شماره 56
1
خطبه 56: وصف اصحاب پيامبر ص
2
و من كلام له (عليه السلام) يصف أصحاب رسول الله و ذلك يوم صفين حين أمر الناس بالصلح
از سخنان آن حضرت است در مقایسه یاران پیامبر با یاران خود (برخى این خطبه را به آغاز سال 37 هجرى نسبت به تحرّکات معاویه در بصره، و برخى در یکى از روزهاى جنگ صفّین نسبت مى دهند)
3
وَ لَقَدْ كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ (صلى الله عليه وآله)
در رکاب پیامبر خدا صلّى اللّه علیه و آله و سلّم بودیم
4
نَقْتُلُ آبَاءَنَا وَ أَبْنَاءَنَا وَ إِخْوَانَنَا وَ أَعْمَامَنَا
و با پدران و فرزندان و برادران و عموهاى خود جنگ مى کردیم،
5
مَا يَزِيدُنَا ذَلِكَ إِلَّا إِيمَاناً وَ تَسْلِيماً
که این مبارزه بر ایمان و تسلیم ما مى افزود،
6
وَ مُضِيّاً عَلَى اللَّقَمِ وَ صَبْراً عَلَى مَضَضِ الْأَلَمِ وَ جِدّاً فِي جِهَادِ الْعَدُوِّ
و ما را در جادّه وسیع حقّ و صبر و برد بارى برابر ناگواریها و جهاد و کوشش برابر دشمن، ثابت قدم مى ساخت.
7
وَ لَقَدْ كَانَ الرَّجُلُ مِنَّا وَ الْآخَرُ مِنْ عَدُوِّنَا
گاهى یک نفر از ما و دیگرى از دشمنان ما،
8
يَتَصَاوَلَانِ تَصَاوُلَ الْفَحْلَيْنِ
مانند دو پهلوان نبرد مى کردند،
9
يَتَخَالَسَانِ أَنْفُسَهُمَا أَيُّهُمَا يَسْقِي صَاحِبَهُ كَأْسَ الْمَنُونِ
و هر کدام مى خواست کار دیگرى را بسازد و جام مرگ را به دیگرى بنوشاند،
10
فَمَرَّةً لَنَا مِنْ عَدُوِّنَا
گاهى ما بر دشمن پیروز مى شدیم
11
وَ مَرَّةً لِعَدُوِّنَا مِنَّا
و زمانى دشمن بر ما غلبه مى کرد.
12
فَلَمَّا رَأَى اللَّهُ صِدْقَنَا أَنْزَلَ بِعَدُوِّنَا الْكَبْتَ
پس آنگاه که خدا، راستى و اخلاص ما را دید، خوارى و ذلّت را بر دشمنان ما نازل
13
وَ أَنْزَلَ عَلَيْنَا النَّصْرَ
و پیروزى را به ما عنایت فرمود،
14
حَتَّى اسْتَقَرَّ الْإِسْلَامُ مُلْقِياً جِرَانَهُ
تا آنجا که اسلام استحکام یافته فراگیر شد
15
وَ مُتَبَوِّئاً أَوْطَانَهُ
و در سرزمین هاى پهناورى نفوذ کرد.
16
وَ لَعَمْرِي لَوْ كُنَّا نَأْتِي مَا أَتَيْتُمْ
به جانم سوگند اگر ما در مبارزه مثل شما بودیم
17
مَا قَامَ لِلدِّينِ عَمُودٌ
هرگز پایه اى براى دین استوار نمى ماند،
18
وَ لَا اخْضَرَّ لِلْإِيمَانِ عُودٌ
و شاخه اى از درخت ایمان سبز نمى گردید.
19
وَ ايْمُ اللَّهِ لَتَحْتَلِبُنَّهَا دَماً
به خدا سوگند، شما هم اکنون از سینه شتر خون مى دوشید
20
وَ لَتُتْبِعُنَّهَا نَدَماً
و سرانجامى جز پشیمانى ندارید.