خطبه
در وصف معاویه
خطبه شماره 57
1
خطبه 57 : در وصف معاويه
2
و من كلام له (عليه السلام) في صفة رجل مذموم ثم في فضله هو (عليه السلام)
(در سال 40 هجرى، روزهاى آخر عمر شریف خود در نکوهش و هشدار کوفیان ایراد فرمود)
3
أَمَّا إِنَّهُ سَيَظْهَرُ عَلَيْكُمْ بَعْدِي رَجُلٌ رَحْبُ الْبُلْعُومِ
آگاه باشید پس از من مردى با گلوى گشاده،
4
مُنْدَحِقُ الْبَطْنِ
و شکمى بزرگ بر شما مسلّط خواهد شد،
5
يَأْكُلُ مَا يَجِدُ
که هر چه بیابد مى خورد،
6
وَ يَطْلُبُ مَا لَا يَجِدُ
و تلاش مى کند آنچه ندارد به دست آورد
7
فَاقْتُلُوهُ وَ لَنْ تَقْتُلُوهُ
او را بکشید ولى هرگز نمى توانید او را بکشید.
8
أَلَا وَ إِنَّهُ سَيَأْمُرُكُمْ بِسَبِّي وَ الْبَرَاءَةِ مِنِّي
آگاه باشید به زودى معاویه شما را به بیزارى و بدگویى من وادار مى کند،
9
فَأَمَّا السَّبُّ فَسُبُّونِي
بدگویى را به هنگام اجبار دشمن اجازه مى دهم
10
فَإِنَّهُ لِي زَكَاةٌ
که مایه بلندى درجات من
11
وَ لَكُمْ نَجَاةٌ
و نجات شماست،
12
وَ أَمَّا الْبَرَاءَةُ فَلَا تَتَبَرَّءُوا مِنِّي
امّا هرگز در دل از من بیزارى نجویید
13
فَإِنِّي وُلِدْتُ عَلَى الْفِطْرَةِ
که من بر فطرت توحید تولّد یافته ام
14
وَ سَبَقْتُ إِلَى الْإِيمَانِ وَ الْهِجْرَةِ
و در ایمان و هجرت از همه پیش قدم تر بوده ام.