خطبه
شتافتن به سوى اعمال پسندیده
خطبه شماره 64
1
خطبه 64: شتافتن به سوى اعمال پسنديده
None
2
و من خطبة له (عليه السلام) في المبادرة إلى صالح الأعمال
از خطبههاى آن حضرت علیه السّلام است (شتافتن به سوى اعمال پسندیده)
3
فَاتَّقُوا اللَّهَ عِبَادَ اللَّهِ
اى بندگان خدا از خدا بپرهیزید.
4
وَ بَادِرُوا آجَالَكُمْ بِأَعْمَالِكُمْ
و با اعمال نیکو به استقبال أجل بروید،
5
وَ ابْتَاعُوا مَا يَبْقَى لَكُمْ بِمَا يَزُولُ عَنْكُمْ
با چیزهاى فانى شدنى دنیا آنچه که جاویدان مى ماند خریدارى کنید.
6
وَ تَرَحَّلُوا فَقَدْ جُدَّ بِكُمْ
از دنیا کوچ کنید که براى کوچ دادنتان تلاش مى کنند.
7
وَ اسْتَعِدُّوا لِلْمَوْتِ فَقَدْ أَظَلَّكُمْ
آماده مرگ باشید که بر شما سایه افکنده است.
8
وَ كُونُوا قَوْماً صِيحَ بِهِمْ فَانْتَبَهُوا
چون مردمى باشید که بر آنها بانگ زدند و بیدار شدند،
9
وَ عَلِمُوا أَنَّ الدُّنْيَا لَيْسَتْ لَهُمْ بِدَارٍ فَاسْتَبْدَلُوا
و دانستند دنیا خانه جاویدان نیست و آن را با آخرت مبادله کردند.
10
فَإِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ لَمْ يَخْلُقْكُمْ عَبَثاً
خداى سبحان شما را بیهوده نیافرید،
11
وَ لَمْ يَتْرُكْكُمْ سُدًى
و به حال خود وا نگذاشت،
12
وَ مَا بَيْنَ أَحَدِكُمْ وَ بَيْنَ الْجَنَّةِ أَوِ النَّارِ إِلَّا الْمَوْتُ أَنْ يَنْزِلَ بِهِ
میان شما تا بهشت یا دوزخ، فاصله اندکى جز رسیدن مرگ نیست.
13
وَ إِنَّ غَايَةً تَنْقُصُهَا اللَّحْظَةُ
زندگى کوتاهى که گذشتن لحظه ها از آن مى کاهد،
14
وَ تَهْدِمُهَا السَّاعَةُ
و مرگ آن را نابود مى کند،
15
لَجَدِيرَةٌ بِقِصَرِ الْمُدَّةِ
سزاوار است که کوتاه مدّت باشد.
16
وَ إِنَّ غَائِباً يَحْدُوهُ الْجَدِيدَانِ اللَّيْلُ وَ النَّهَارُ
زندگى که شب و روز آن را به پیش مى راند
17
لَحَرِيٌّ بِسُرْعَةِ الْأَوْبَةِ
به زودى پایان خواهد گرفت.
18
وَ إِنَّ قَادِماً يَقْدُمُ بِالْفَوْزِ أَوِ الشِّقْوَةِ
مسافرى که سعادت یا شقاوت همراه مى برد
19
لَمُسْتَحِقٌّ لِأَفْضَلِ الْعُدَّةِ
باید بهترین توشه را با خود بردارد.
20
فَتَزَوَّدُوا فِي الدُّنْيَا مِنَ الدُّنْيَا مَا تَحْرُزُونَ بِهِ أَنْفُسَكُمْ غَداً
از این خانه دنیا زاد و توشه بردارید که فرداى رستاخیز نگهبانتان باشد.
21
فَاتَّقَى عَبْدٌ رَبَّهُ
بنده خدا باید از پروردگار خود بپرهیزد،
22
نَصَحَ نَفْسَهُ
خود را پند دهد
23
وَ قَدَّمَ تَوْبَتَهُ
و توبه را پیش فرستد،
24
وَ غَلَبَ شَهْوَتَهُ
و بر شهوات غلبه کند،
25
فَإِنَّ أَجَلَهُ مَسْتُورٌ عَنْهُ
زیرا مرگ او پنهان و پوشیده است،
26
وَ أَمَلَهُ خَادِعٌ لَهُ
و آرزوها فریبنده اند،
27
وَ الشَّيْطَانُ مُوَكَّلٌ بِهِ
و شیطان، همواره با اوست
28
يُزَيِّنُ لَهُ الْمَعْصِيَةَ لِيَرْكَبَهَا
و گناهان را زینت و جلوه مى دهد تا بر او تسلّط یابد،
29
وَ يُمَنِّيهِ التَّوْبَةَ لِيُسَوِّفَهَا
انسان را در انتظار توبه نگه مى دارد که آن را تأخیر اندازد،
30
إِذَا هَجَمَتْ مَنِيَّتُهُ عَلَيْهِ أَغْفَلَ مَا يَكُونُ عَنْهَا
و تا زمان فرا رسیدن مرگ از آن غفلت نماید.
31
فَيَا لَهَا حَسْرَةً عَلَى كُلِّ ذِي غَفْلَةٍ أَنْ يَكُونَ عُمُرُهُ عَلَيْهِ حُجَّةً
واى بر غفلت زده اى که عمرش بر ضد او گواهى دهد،
32
وَ أَنْ تُؤَدِّيَهُ أَيَّامُهُ إِلَى الشِّقْوَةِ
و روزگار او را به شقاوت و پستى کشاند.
33
نَسْأَلُ اللَّهَ سُبْحَانَهُ أَنْ يَجْعَلَنَا وَ إِيَّاكُمْ مِمَّنْ لَا تُبْطِرُهُ نِعْمَةٌ
از خدا مى خواهیم که ما و شما را برابر نعمت ها مغرور نسازد،
34
وَ لَا تُقَصِّرُ بِهِ عَنْ طَاعَةِ رَبِّهِ غَايَةٌ
و چیزى ما را از اطاعت پروردگار باز ندارد،
35
وَ لَا تَحُلُّ بِهِ بَعْدَ الْمَوْتِ نَدَامَةٌ وَ لَا كَآبَةٌ
و پس از فرا رسیدن مرگ دچار پشیمانى و اندوه نگرداند.