حکمت
سرانجام دردناک بنى امیّه
حکمت شماره 464
1
حكمت 464: سرانجام دردناك بنى اميّه
None
2
وَ قَالَ ع: إِنَّ لِبَنِي أُمَيَّةَ مِرْوَداً يَجْرُونَ فِيهِ وَ لَوْ قَدِ اخْتَلَفُوا فِيمَا بَيْنَهُمْ ثُمَّ [لَوْ] كَادَتْهُمُ الضِّبَاعُ لَغَلَبَتْهُمْ
و درود خدا بر او، فرمود: بنى امیّه راه ملتى است که در آن مى تازند، پس آنگاه که میانشان اختلاف افتد کفتارها بر آنان دهان گشایند و بر آنان پیروز شوند.
3
[قال الرضي [رحمه الله تعالى و هذا من أفصح الكلام و أغربه ] و المرود [هاهنا] هنا مفعل من الإرواد و هو الإمهال و [الإنظار] الإظهار و هذا من أفصح الكلام و أغربه فكأنه ع شبه المهلة التي هم فيها بالمضمار الذي يجرون فيه إلى الغاية فإذا بلغوا منقطعها انتقض نظامهم بعدها]
مى گویم: «مرود» بر وزن «منبر» از مادّه «ارواد» به معناى مهلت است و این از فصیح ترین و زیباترین کلام است، گوئى امام علیه السّلام مهلت کوتاه بنى امیّه در حکومت را به میدان مسابقه تشبیه کرده که مسابقه دهندگان به ترتیب در یک مسیر مشخّص به سوى یک هدف به پیش مى روند و آنگاه که به هدف رسیدند نظم آنها درهم شکسته مى شود).