حکمت 466 - نهج البلاغه

1

حكمت 466: دقّت در مشاهدات

None

2

وَ قَالَ ع: الْعَيْنُ وِكَاءُ [السَّتَهِ ] السَّهِ

و درود خدا بر او، فرمود: چشم، بند ظرف حوادث است.

3

[قال الرضي [رحمه الله تعالى ] و هذه من الاستعارات العجيبة كأنه [شبه ] يشبه [السته ] السه بالوعاء و العين بالوكاء فإذا أطلق الوكاء لم ينضبط الوعاء و هذا القول في الأشهر الأظهر من كلام النبي ص و قد رواه قوم لأمير المؤمنين ع و ذكر ذلك المبرد في [الكتاب ] كتاب المقتضب في باب اللفظ بالحروف- و قد تكلمنا على هذه الاستعارة في كتابنا الموسوم بمجازات الآثار النبوية]

مى گویم: «این کلام امام علیه السّلام از استعاره هاى شگفت است، که نشستنگاه را به مشک، و چشم را به سربند آن تشبیه کرد، و آنگاه که بند گشوده شود آنچه در مشک است بیرون ریزد. مشهور است که این سخن از پیامبر صلّى اللّه علیه و آله و سلّم است، ولى عدّه اى آن را از امیر المؤمنین علیه السّلام نقل کرده اند، این حکمت را «مبرّد» در کتاب «مقتضب» در باب لفظ به حروف آورده، و ما آن را در کتاب خود که «مجازات آثار نبوى» نام دارد آورده ایم.