حکمت
دعاى باران
حکمت شماره 472
1
حكمت 472: دعاى باران
None
2
وَ قَالَ ع فِي دُعَاءٍ اسْتَسْقَى بِهِ- اللَّهُمَّ اسْقِنَا ذُلُلَ [السَّحَائِبِ ] السَّحَابِ دُونَ صِعَابِهَا
(در دعا به هنگام طلب باران فرمود) خدایا ما را با ابرهاى رام سیراب کن، نه ابرهاى سرکش!
3
[قال الرضي [رحمه الله تعالى ] و هذا من الكلام العجيب الفصاحة و ذلك أنه ع شبه [السحب ] السحاب ذوات الرعود و البوارق و الرياح و الصواعق بالإبل الصعاب التي تقمص برحالها و [تتوقص ] تقص بركبانها و شبه السحاب [الخالية] خالية من تلك [الزوابع ] الروائع بالإبل الذلل التي تحتلب طيعة و تقتعد مسمحة]
(این کلمات از فصیح ترین و شگفتى آورترین کلمات ادیبانه است که ابرهاى سرکش همراه با رعد و برق را به شتران چموش تشبیه کرد که بار از پشت مى افکنند و سوارى نمى دهند، و ابرهاى رام را به شتران رام تشبیه کرد که به راحتى شیر داده، و سوارى مى دهند)