حکمت 480 - نهج البلاغه

1

حكمت 480: آفت دوستى

None

2

وَ قَالَ ع [فِي كَلَامٍ لَهُ ]: إِذَا احْتَشَمَ الْمُؤْمِنُ أَخَاهُ فَقَدْ فَارَقَهُ

و درود خدا بر او، فرمود: وقتى مؤمن برادرش را به خشم آورد، به یقین از او جدا شده است.

3

[قال الرضي يقال حشمه و أحشمه إذا أغضبه و قيل أخجله أو احتشمه طلب ذلك له و هو مظنة مفارقته ]

مى گویم: (حشمه و احشمه، یعنى او را به خشم آورد، برخى گفته اند، یعنى او را شرمنده ساخت و احتشم به معناى فراهم آوردن چنین حالتى است که زمینه جدائى را پدید مى آورد).